Merhaba! Solac sayfasında bugün “Giysideki sigara kokusu nasıl giderilir” konusunu tüm yönleriyle ele alıyoruz.
Umarız “Giysideki sigara kokusu nasıl giderilir” hakkındaki bu rehber işinize yaramıştır. Solac ailesiyle kalmaya devam edin!
Kayseri’de Kış Akşamı ve İçime İşleyen O Koku
Benzer Bir Yazı: Geçmeyen akıntı neden olur ?
Kayseri’de kış akşamları hep biraz serttir. Hava erken kararır, sokak lambaları sarı bir sis gibi kaldırımlara yayılır ve insanın içine sessiz bir yalnızlık çöker. O gün de öyle bir gündü. Üniversiteden eve dönerken montumun içine kadar işleyen soğuğu hâlâ hissedebiliyorum. 25 yaşındayım ve hâlâ bazı günler kendimi büyümüş değil de sadece yorulmuş bir çocuk gibi hissediyorum.
Eve girdiğimde annemin sesi mutfaktan geliyordu. “Elma soyuyorum, birazdan çay koyacağım,” dedi. O ses bile insanın içini ısıtıyor bazen. Ama o gün içimde garip bir huzursuzluk vardı, sebebini bilmiyordum. Belki de gün boyunca taşıdığım o ağır sessizlikti.
Tam o sırada fark ettim… evde keskin, boğazı yakan bir koku vardı. Sanki bir şey bozulmuş gibi, sanki mutfak bana yabancılaşmış gibi. Burnumu kırıştırdım.
Sirkeli Su Kokuyu Alır mı? Sorusu O An Aklıma Çakıldı
Annem elinde bir bezle tezgâhı siliyordu. Bir şişe sirke ve su karışımı yanındaydı. O an istemsizce sordum:
“Anne, sirkeli su kokuyu alır mı?”
Durdu, bana baktı ve hafifçe gülümsedi. “Alır tabii,” dedi. “Eskiden biz her şeyi onunla silerdik. Hem temizler hem kokuyu götürür.”
Ama ben o an sadece bir temizlik bilgisini değil, daha derin bir şeyi merak ediyordum. Çünkü o koku sadece mutfakta değildi. Sanki benim içimde de bir şeyler kokmuş gibiydi.
Günlerdir içime attığım cümleler, söyleyemediklerim, ertelenmiş konuşmalar… hepsi o keskin sirke kokusuyla karışmış gibiydi.
O yüzden tekrar düşündüm: Sirkeli su kokuyu alır mı? Yoksa bazı kokular sadece yüzeyde mi kalır?
Mutfakta Sessiz Bir Dönüşüm
Annem bezini sirkeli suya batırıp dolap kapaklarını silmeye başladı. Her hareketiyle birlikte o keskin koku biraz daha yayılıyordu ama garip bir şekilde rahatsız edici olmaktan çıkıyordu. Sanki başka bir şeyi örtmek için değil de ortaya çıkarmak için vardı.
Ben sandalyeye oturdum. Çantam hâlâ omzumdaydı. Günün yorgunluğu dizlerime kadar inmişti. Telefonumu çıkarıp açtım ama hiçbir şeye bakmadım. Sadece ekrana boş boş baktım.
O an aklıma sabah yaşadığım bir olay geldi. Derste biri bir şey söylemişti, üstü kapalı bir laf. Ben gülmüştüm ama içim acımıştı. Sonra kimseye anlatmamıştım. İşte o anlatamadığım şeyler birikince insanın içinde garip bir koku bırakıyor gibi geliyor bana.
Annem “Çay koyuyorum,” dediğinde başımı salladım. Ama aklım hâlâ aynı sorudaydı: Sirkeli su kokuyu alır mı?
Hatıraların Kokusunu Temizlemek Mümkün mü?
Çaydanlığın sesi mutfağı doldururken annem bir yandan konuşuyordu. “Bazen sadece sirke değil, zaman da alır kokuyu,” dedi.
O cümleye takıldım. Zaman mı?
İnsan gerçekten bazı şeyleri zamanla mı temizler, yoksa sadece üstünü mü örter? Ben yıllardır biriktirdiğim kırgınlıkları düşündüm. Bir arkadaşımın beni yarı yolda bırakışını, söylemek isteyip de söyleyemediklerimi, içimde büyüttüğüm ama kimseye göstermediğim hayal kırıklıklarını…
Belki de onların kokusu vardı içimde.
Ve ben ilk kez şunu düşündüm: Sirkeli su kokuyu alır mı, yoksa sadece mutfaktaki yüzeyleri mi temizler?
Gece, Defter ve İçimdeki Gürültü
O gece odamda defterimi açtım. Günlük tutuyorum çünkü konuşamadıklarımı yazıya dökmeden uyuyamıyorum. Kalem elimde bir süre bekledim.
“Bugün eve geldiğimde sirke kokusu vardı,” diye yazmaya başladım.
Sonra durdum.
Aslında mesele sirke değildi. Mesele, o kokunun bana kendimi hatırlatmasıydı. Bastırdığım şeylerin aslında yok olmadığını, sadece bir köşede beklediğini fark ettim.
Pencereden dışarı baktım. Kayseri’nin soğuğu camlara vuruyordu. Sokak lambası titrek bir ışıkla yanıp sönüyordu. İçimde garip bir boşluk vardı ama bu boşluk artık korkutucu değildi.
Belki de ilk kez kabul ediyordum: bazı kokular var, insanın içinden kolay kolay çıkmıyor.
Ama yine de soruyu sormaktan vazgeçmiyordum.
Sirkeli su kokuyu alır mı?
Annemin Sessiz Öğretisi
Ertesi gün sabah kahvaltısında annem yine mutfaktaydı. Evin içinde o tanıdık temizlik kokusu vardı. Sirke kokusu biraz daha hafiflemişti ama tamamen gitmemişti.
Masaya oturduğumda bana simit uzattı. “Dün çok dalgındın,” dedi.
Bir şey demedim. Çünkü anlatmak bazen gereksiz geliyordu.
Ama o konuştu:
“Bak,” dedi, “her şeyin kokusu kalır biraz. Ama insan yaşamaya devam eder. Sirkeli su kokuyu alır mı diye soruyorsan… evet, alır ama her şeyi değil. Bazı şeyler sende kalır.”
O an içimde bir şey çözüldü. Garip bir rahatlama hissettim. Çünkü artık kusursuz bir temizlik aramıyordum. Sadece hafiflemeyi istiyordum.
İçimdeki Sorunun Cevabı
Günler geçti. O mutfak kokusu artık yoktu. Ama ben her sirke gördüğümde aynı soruyu hatırlıyorum.
Sirkeli su kokuyu alır mı?
Belki evet. Belki hayır. Ama öğrendiğim şey şu oldu: Bazı kokular temizlenmez, dönüşür. İnsan da öyle. Bazı acılar gitmez, sadece şekil değiştirir.
Ben artık o kokudan kaçmıyorum. Çünkü o koku bana bir şeyi hatırlatıyor: İçimde biriken her şeyin bir karşılığı var.
Ve bazen en basit bir sirke şişesi bile insanın kendi içine bakmasına sebep olabiliyor.
Kayseri’nin Soğuğunda Kendimle Kaldığım O An
Bir akşam yine yürüyordum. Hava yine soğuktu. Ellerim cebimde, kulaklarımda rüzgârın sesi. Şehir aynıydı ama ben biraz değişmiştim.
Kendi kendime gülümsedim. Çünkü artık o sorunun cevabını aramıyordum sadece.
Sirkeli su kokuyu alır mı?
Bilmiyorum.
Ama bazı kokuların insanı kendine getirdiğini biliyorum.